close
تبلیغات در اینترنت
خرید دامنه
‌قانون مربوط به اصلاحات اراضي ‌مصوب 24 اسفند ماه 1338 ‌فصل اول - تعاری

علوم زمین و توسعه

GIS یک علم است نه یک نرم افزار

‌قانون مربوط به اصلاحات اراضي ‌مصوب 24 اسفند ماه 1338 ‌فصل اول - تعاریف

‌قانون مربوط به اصلاحات اراضي ‌مصوب 24 اسفند ماه 1338 ‌فصل اول - تعاریف: ‌ماده اول - اصلاحاتی که در این قانون به کار برده شده از نظر اجرای این قانون به شرح زیر تعریف می‌شود:

1-کشاورزی - عبارت است از تولید محصول به وسیله عملیات زراعی و همچنین دامداری و تولید محصولات حیوانی.

2-کشاورز - کسی است که خود مالک زمین بوده و شخصاً به کشاورزی اشتغال دارد و منبع
اصلی درآمد او از راه کشاورزی تأمین شود.

3-کمک کشاورز - کسی است که مالک زمین و عوامل دیگر کشاورزی نیست و در مقابل انجام کار معین کشاورزی مزد (‌نقدی یا جنسی) دریافت‌می‌کند.

4-زارع کسی است که مالک زمین نیست و در زمین متعلق به دیگری کشاورزی می‌کند و مقداری از محصول را به صورت نقدی یا جنسی به‌مالک می‌دهد.

5-رییس خانوار - کسی است که متکفل معاش خانوار است

6- خانوار - عبارت است از زن و شوهر و فرزندانی که تحت تکفل یا ولایت رییس خانوار هستند و از نظر مقررات این قانون در حکم یک‌شخص محسوب می‌شوند

.

7-مالک - کسی است که دارای زمین باشد بدون آن که شخصاً به کشاورزی اشتغال داشته باشد.
8 -
اشخاص مندرج در این قانون اعم است از اشخاص حقیقی و اشخاص حقوقی.

9 - زمین - منظور از زمین (‌ارض) در این قانون زمینی است که بتوان آن را برای یک یا چند نوع از امور کشاورزی مورد استفاده قرار داد.

‌الف - زمین بائر - زمینی است که در آن عملیات زراعی انجام نگرفته باشد.

ب - اراضی موات - زمینهای بایری است که ملک اشخاص نمی‌باشد.

پ - مرتع - زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که به طور طبیعی حداقل هر هکتار آن بتواند یکصد کیلو وزن دام زنده را در یک فصل‌چرا تعلیف نماید و یا با توجه به عرف محل هیأت اصلاحات اراضی استان مرتع بودن آن را تأیید نماید.

ت - زمین آبی - زمینی است که زراعت آن از آب دائمی رود یا استخر یا قنات یا چشمه یا چاه و امثال آن آبیاری می‌شود.

ث - زمین دیم - زمینی است که زراعت آن از آب باران یا سیلاب مشروب می‌شود.

ج - بیشه یا قلمستان - زمینی است که در آن درختان غیر مثمر به وسیله اشخاص غرس شده و تعداد درخت  در هر هکتار آن از هزار اصله تجاوز‌نماید.

چ - باغ میوه - زمینی است که در آن درختان میوه یا مو به وسیله اشخاص غرس و یا پیوند شده باشد و تعداد درخت میوه یا مو در هر هکتار آن از‌یکصد اصله کمتر نباشد و در مورد درختان خرما و زیتون تعداد در هر هکتار از پنجاه اصله کمتر نباشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قانون اصلاحي قانون اصلاحات ارضی 19/10/40

ماده 1- اصطلاحاتی که در این قانون بکار برده شده از نظر اجرای این قانون بشرح زیر تعریف می شود :

1- زراعت عبارتست از تولید محصول به وسیله عملیات زراعتی و باغداری .

2- زارع کسی است که مالک زمین نیست و با دارا بودن یک یا چند عامل زراعتی شخصا و یا به کمک افراد خانواده خود در زمین متعلق به مالک مستقیما زراعت می کند و مقداری از محصول را به صورت نقدی یا جنسی بمالک می دهد.

3- گاو بند کسی است که مالک زمین نیست و با داشتن یک یا چند عامل زراعتی بوسیله برزگر یا کارگر کشاورزی در زمین مالک زراعت می کند و مقداری از محصول را بصورت نقد یا جنسی به مالک میدهد .

4- برزگر کسی است که مالک زمین و عوامل دیگر زراعتی نیست و در مقابل انجام کار زراعتی برای مالک یا گاوبند سهمی از محصول را میبرد.

5- کارگر کشاورزی - کسی است که مالک زمین و عوامل دیگر زراعتی نیست و در مقابل انجام کار معین زراعتی مزد (نقدی یا جنسی ) دریافت میکند.

6- رئیس خانوار کسی است که متکفل معاش خانوار است .

7- خانوار عبارتست از زن و فرزندانی که تحت تکفل یا ولایت رئیس خانوار هستند و از نظر مقررات این قانون در حکم یک شخص محسوب می شوند .

8- مالک کسی است ک دارای زمین باشد بدون آنکه شخصا به کشاورزی اشتغال داشته باشد .

9- اشخاص مندرج در این قانون اعم است از اشخاص حقیقی و حقوقی .

10 ده یا قریه عبارتست از یک مرکز جمعیت و محل سکونت و کار تعدادی خانوار است که در اراضی آن ده بعملیات کشاورزی اشتغال داشته و درامد اکثریت آنان از طریق کشاورزی حاصل گردد و عرفا در محل ده یا قریه شناخته می شود.

11- زمین منظور از زمین در این قانون زمین زیر کشت یا آیش است که برای یک یا چند نوع از امور کشاورزی مورد استفاده قرار می گیرد.

الف آیش زمین زراعتی است که حداکثر مدت سه سال بدون کاشت بماند .

ب- مرتع زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که در آن نباتات علوفه بطور طبیعی روئیده و در هر هکتار آن بتوان حداقل سه راس گوسفند یا معادل آن دام دیگر را در یک فصل چرا تعلیف نمود .

پ- بیشه یا قلمستان زمینی است که در آن درختان غیر مثمر بوسیله اشخاص غرس شده و تعداد درخت در هر هکتار آن از هزار اصله تجاوز نماید.

ت باغ میوه زمینی است که در آن درختان میوه یا مو بوسیله اشخاص غرس و تعداد درخت میوه در هر هکتار آن از یک صد اصله کمتر نباشد و در مورد درختان خرما و زیتون تعداد در هر هکتار از پنجاه اصله کمتر نباشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ضوابط تعیین  تکلیف و نحوه تقویم اراضی و بهره مالکانه اراضی بایر و موات اصلاحات ارضی           

                                                 

   ماده1ـ در این تصویب نامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط بکار می روند:

     الف ـ آیین نامه: آیین نامه عمران اراضی بایر موضوع تصویب نامه شماره 35448 مورخ 1/6/1355.

     ب ـ اصلاحیه آیین نامه: اصلاحیه مواد (8) و (11) آیین نامه، موضوع تصویب نامه شماره 82737/ت40114ک مورخ 14/4/1389.

     پ ـ مرحله اول قانون: اولین مرحله از مراحل سه گانه اصلاحات ارضی که همان اجرای قانون اصلاحی قانون اصلاحات ارضی ـ مصوب 1340ـ می باشد.

     ت ـ املاک مشمول مرحله اول قانون اصلاحات ارضی: دهات و مزارعی که طبق ماده (2) قانون اصلاحی قانون اصلاحات ارضی ـ مصوب 1340ـ مازاد بر حدنصاب مالکین بوده و مطابق ماده (14) قانون یادشده به نمایندگی وزارت جهاد کشاورزی به دولت انتقال یافته است.

     ث ـ اراضی بایر: اراضی که در آن عملیات زراعی انجام نگرفته باشد.

     ج ـ اراضی بایر مرحله اول اصلاحات ارضی: آن قسمت از اراضی که در اجرای مرحله اول قانون اصـلاحات ارضی در محدوده دهات مورد تقسیـم، به زارعین صاحب نسق منتقل نشده است به استثنای اراضی زیر کشت و آیش و عرصه ساختمانها و حریم قنوات و انهار و معابر و مراتع.

     چ ـ اراضی موات: اراضی بایری که ملک اشخاص حقیقی یا حقوقی غیردولتی نمی باشد.

     ح ـ عمران: عملیات و اقدامات اشخاص بر روی آن قسمت از اراضی بایر و موات که منجر به زیر کشت آبی یا دیم اعم از زراعت یا باغ قرارگرفتن آن می شود.

     خ ـ متصرف: زارعان یا ساکنان دهات مشمول مرحله  اول اصلاحات ارضی که اراضی بایر و موات را تا تاریخ 1/6/1355 تصرف و تاکنون به امر کشت آبی یا دیم اشتغال دارند.

     د ـ بهره مالکانه: نسبت مشخصی از معادل پولی محصول زراعی که دولت از متصرف به طور سالانه دریافت می نماید.

     ذ ـ کمیسیون تشخیص: کمیسیون مقرر در ماده (11) اصلاحیه آیین نامه به منظور تشخیص عمران و زیرکشت آبی یا دیم درآمدن اراضی و احراز زمان تصرف و تشخیص متصرف تا تاریخ تصویب آیین نامه.

     رـ کمیسیون تقویم: کمیسیون مقرر در ماده (8) اصلاحیه آیین نامه به منظور تقویم بهره مالکانه سنوات تصرف و همچنین ارزش روز اراضی بایر و موات بدون لحاظ ارزش افزوده ناشی از سرمایه گذاری.

     زـ سنوات تصرف اراضی: از تاریخ تصرف به تأیید کمیسیون تشخیص تا زمان تعیین تکلیف متصرف.

 

 

 

آئین نامه اجرایی قانون تشخیص اراضی موات و ابطال اسناد آن

هیات وزیران در جلسه مورخ 8/7/1366 بنا به پیشنهاد وزارت کشاورزی و ستاد مرکزی هیات های واگذاری زمین و به استناد تبصره 4 ماده واحده قانون تشخیص اراضی موات و ابطال اسناد آن مصوب 30/9/65 مجلس شورای اسلامی آئیننامه قانون مزبور را به شرح زیر تصویب نمودند:

ماده 1ـ تعریف ارضی موات از نظر اجرای این قانون .

اراضی موات ـ زمینهایی است که سابقه احیاء و بهره برداری ندارد و به صورت طبیعی مانده و افراد به صورت رسمی با غیر رسمی برای آنها سند تهیه کرده اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیین‌نامه اجرایی مصوبه مجمع تشخیص مصلحت نظام اسلامی در خصوص حل مشکل اراضی بایر

1-ماده واحده - مصوبه مورخ 1367.5.25 مجمع تشخیص مصلحت نظام اسلامی در خصوص حل مشکل اراضی بایر در این آیین‌نامه اختصاراً "‌ماده‌واحده" نامیده می‌شود.

 2-اراضی بایر - زمین‌هایی است که سابقه احیا دارند ولی به دلیل اعراض مالک، بیشتر از (5) سال متوالی بدون دلیل موجه بلاکشت مانده یا بنمایند.

 3-اراضی اعراضی - زمین‌های در تملک اشخاص است که بلااستفاده گذاشته شده‌اند.

 احراز اعراضی بودن اراضی توسط دادگاه و از طریق تحقیق و بررسی‌محل یا اقرار کتبی مالک انجام می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نحوه واگذاری و احیاء اراضی در حکومت جمهوری اسلامی ایران"مصوب 1358.6.25

‌ماده 1 - اصطلاحاتی که در این قانون به کار برده می‌شود از نظر اجرای این قانون
به شرح زیر تعریف می‌شود:
‌کشاورزی - عبارت است از بهره‌برداری از آب و زمین به منظور تولید محصولات گیاهی و
حیوانی (‌از قبیل زراعت، باغداری، درختکاری مثمر و‌غیرمثمر، جنگلداری، جنگلکاری،
دامداری، پرورش طیور و زنبور عسل و آبزیان)
‌احیاء اراضی - عملیاتی است که با تغییر وضع طبیعی زمین و به وسیله اقداماتی که در
عرف آباد کردن محسوب است (‌از قبیل زراعت، درختکاری،‌بناساختن، ایجاد تأسیسات و
غیره) آن را برای بهره‌برداری آماده سازد.
‌انواع اراضی به شرح ذیل تعریف می‌گردد:
‌الف - اراضی موات - زمینهایی است که سابقه احیاء و بهره‌برداری ندارد و به صورت
طبیعی باقی مانده است.
ب - اراضی دایر - زمینهای احیاء شده‌ای است که مستمراً مورد بهره‌برداری است.
ج - اراضی آیش - زمین دایری است که به صورت متناوب طبق عرف محل برای دوره معینی
بدون کشت بماند.
‌د - اراضی بایر - زمینهایی است که سابقه احیاء دارد ولی به علت اعتراض و عدم
بهره‌برداری برای مدت 5 سال متوالی بدون عذر موجه متروک‌مانده و یا بماند.
ه - جنگل و بیشه طبیعی: جنگل یا بیشه طبیعی به مجتمعی اطلاق می‌شود متشکل را عرصه
و هوایی و مرکب از موجودات زنده از منشاء نباتی(‌درخت - درختچه - بوته - نهال -
علف - خزه) و حیوانی، صرف نظر از درجه تکامل آن که دست بشر در ایجاد و پرورش آن
دخیل نبوده باشد.
‌و - مرتع: زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که در فصل چرا دارای پوششی
از نباتات علوفه‌ای خودرو بوده و با توجه به سابقه چرا‌عرفاً مرتع شناخته شود،
اراضی که آیش زراعتند ولو آن که دارای پوشش نباتات علوفه‌ای خودرو باشند مشمول
تعریف مرتع نیستند. اگر مرتع دارای‌درختان جنگلی خودرو باشد مرتع مشجر نامیده
می‌شود.
‌ز - اراضی جنگلی: به جنگل تکامل نیافته‌ای اطلاق می‌شود که به یکی از اشکال زیر
باشد:
1 -
تعداد کنده درخت یا نهال با بوته جنگلی در هر هکتار آن جداگانه یا مجموعاً از
یکصد عدد تجاوز نماید.
2 -
درختان جنگلی به صورت پراکنده موجود باشد به نحوی که حجم آن در هر هکتار در
شمال ایران (‌از حوزه آستارا تا حوزه گلیداغی) کمتر از‌پنجاه متر مکعب و در سایر
نقاط ایران کمتر از بیست متر مکعب باشد.
‌اگر در اراضی (‌بند 2) درخت شمشاد وجود داشته باشد و حجم درختان آن بیش از سی متر
مکعب در هکتار باشد جنگل شمشاد محسوب می‌گردد.
ح - اراضی مستحدثه: زمینی است که در نتیجه خشک افتادن آب دریاها - دریاچه‌ها و
تغییر بستر رودخانه‌ها یا خشک شدن تالاب ایجاد شده‌باشد.
ط - اراضی ساحلی: زمینهایی است که در مجاورت حریم دریا و دریاچه و یا اراضی
مستحدثه قرارداد و با توجه به تعریف انواع اراضی مذکور در‌این قانون بر حسب مورد
در حکم یکی از آنها محسوب خواهد شد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیین نامه اجرایی «لایحه قانونی اصلاح لایحه قانونی واگذاری و احیاء اراضی در حكومت جمهوری اسلامی ایران مصوب 21/1/1359» مصوب 31/2/1359 شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران

 

مبحث اول ـ تعریف و واژه نامه

ماده 1 ـ اصطلاحاتی كه در این آیین نامه به كار برده می شود از نظر اجرای آن به شرح زیر تعریف می شود:

1-كشاورزی ـ عبارت است از بهره برداری از آب و زمین به منظور تولید محصولات گیاهی و حیوانی ( از قبیل زراعت، باغداری، درختكاری مثمر و غیر مثمر، جنگلداری، جنگلكاری، دامداری، پرورش طیور و زنبور عسل و آبزیان ) .

2-خانوار ـ عبارت است از رئیس خانواده و افراد تحت تكفل او كه در حكم یك شخص خواهند بود.

 انواع اراضی به شرح ذیل تعریف می شود:

3-اراضی بائر ـ زمینهایی است كه سابقه احیاء دارد ولی به علت اعراض یا عدم بهره برداری بدون عذر موجه مدت 5 سال متوالی متروك مانده یا بماند.

 4 ـ اراضی دائر ـ زمینهایی است كه احیاء شده و مستمراً مورد بهره برداری است.

 5 ـ اراضی موات ـ زمینهایی است كه سابقه احیاء و بهره برداری ندارد و به صورت طبیعی باقی مانده است.

 6 ـ اراضی آیش ـ زمین دائری است كه به صورت متناوب طبق عرف محل برای دوره معینی بدون كشت بماند.

 7 ـ اراضی منابع طبیعی:

 الف ـ جنگلها یا بیشه طبیعی ـ مجتمعی متشكل از عرصه و هوایی و مركب از موجودات از منشاء نباتی ( مانند درخت، درختچه، نهال، علف و خزه) و حیوانی صرف نظر از درجه تكامل به نحوی كه دست بشر در ایجاد و تكامل آن دخیل نبوده است.

 ب ـ مراتع ـ زمینهایی است اعم از كوه و دامنه یا زمین مسطح كه در فصل چرا دارای پوششی از نباتات علوفه ای خودرو بوده و با توجه به سابقه چرا عرفاً، مرتع شناخته شود. اراضی آیش گرچه پوشش نباتات و علوفه ای داشته باشند مشمول تعریف مرتع نیستند. چنانچه مرتع دارای درختان جنگلی خودرو باشد مرتع مشجر نامیده می شود.

 ج ـ نهالستانها ـ جنگلهای دست كاشت عمومی كه توسط دولت ایجاد شده باشد.

 د ـ اراضی جنگلی ـ به جنگل تكامل نیافته ای گفته می شود كه به صورتهای زیر باشد:

1- تعداد كنده درخت یا نهال یا بوته جنگلی در هر هكتار آن جداگانه یا مجموعاً از یك صد اصله تجاوز ننماید.

2-درختان جنگلی به صورت پراكنده باشد به نحوی كه حجم آن در هر هكتار در شمال ( از حوزه آستارا تا گلیداغی) كمتر از پنجاه متر مكعب و در سایر نقاط ایران كمتر از بیست متر مكعب باشد ( در صورت وجود شمشاد و حجم بیش از سی متر مكعب جنگل شمشاد محسوب می شود).

 8 ـ اراضی مستحدثه ـ زمینی است كه در نتیجه خشك افتادن آب دریاها، دریاچه ها و تغییر بستر رودخانه ها یا خشك شدن تالاب ها ایجاد شده باشد .

9- اراضی ساحلی ـ زمینهای است كه در مجاورت حریم دریا و دریاچه و یا اراضی مستحدثه قرار دارد و با توجه تعریف انواع اراضی مذكور در این قانون بر حسب مورد در حكم یكی از آنها محسوب خواهد شد.

10- اراضی دولتی اعم از ثبت شده و ثبت نشده: دائر و بائر عبارت است از:

 الف ـ اراضی موات

ب ـ اراضی كه به نحوی از انحاء به دولت منتقل شده است اعم از طریق اصلاحات ارضی، خالصه، مجهول المالك و غیره.

 ج ـ اراضی متعلق به دولت كه در اختیار اشخاص حقیقی و حقوقی و یا مؤسسات دولتی قرار دارد و به علت عدم استفاده و یا عدم اجراء مفاد قرارداد به دولت برگردانده شده است.

11-سایر اراضی، غیر از اراضی فوق الذكر زمینهایی كه به نحوی از انحاء در رژیم سابق ملی اعلام شده ( زمینهایی كه جهت محیط زیست و شكارگاه و جلوگیری از بدی آب و هوا به ملكیت دولت در آمده است.)
12- حریم اراضی عبارت است از مقدار زمینی كه در اطراف و جوانب اراضی احیاء شده ( تأسیسات، ده و غیره) مورد نیاز عادی استفاده از اراضی احیاء شده باشد و مقدار آن به تناسب عنوان، ذوی الحریم متفاوت است.

آیین نامه اجرایی قانون کشت موقت

ماده 1- تعاریف و اصطلاحاتی که در این آئیننامه بکار برده میشود از نظر اجرای آن عبارتست از :

1-اراضی بایر - زمینهایی که سابقه احیاء دارد ولی بعلت اعراض یا عدم بهره برداری بدون عذر موجه بمدت 5 سال متوالی متروک مانده باشد0

2-اراضی دائر - زمینهائی است که احیاء شده و مستمرا مورد بهره برداری میباشد0
3-مناطق کردنشین - عبارتست ازاستان کردستان و جنوب آذربایجان غربی شامل شهرهای اشنویه ،نقده ، پیرانشهر، مهاباد - میاندوآب بوکان - سردشت - صائین دژ- تکاب و نوار مرزی شهرستانهای ارومیه و سلماس 0
4-اراضی کشت موقت - عبارتست از اراضی بایر و دایری که پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا پایان سال 59 در سراسر کشور و تاپایان سال 63 در مناطق کردنشین بنحوی در تسلط غیر مالک قرارگرفته باشد هرگاه در زمان تصرف در سطح هر هکتار بیش از یکصد اصله نهال ویا درخت مثمر یا پنجاه اصله درخت نخل یا زیتون و یا یکهزارنهال یا درخت غیر مثمر وجود داشته در اینصورت باغ یا بیشه محسوب و از شمول اراضی کشت موقت خارج است 0

5-بی زمین - عبارتست از کسی که هیچگونه زمین زراعی نداشته باشد
6-کم زمین - عبارتست از کسی که کمتر از عرف محل زمین داشته باشد0
7-عرف محل - میزان زمینی که درآمد حاصل ازآن برای تامین زندگی و معاش یک خانواده کافی باشد0
8-درآمد کافی - عبارتست از مقداردرآمدی که عرفانیاز یک خانواده را تامین کند به تشخیص هیاتهای واگذاری زمین 0

9-کشاورز- کسی که شخصا به کشاورزی اشتغال داشته و منبع اصلی درآمد او از طریق کشاورزی تامین میگردد0
10-ساکن محل - کسی که محل سکونتش در محدوده اراضی مورد نظر و یا در جایی باشد که عرفا ساکن محل شناخته شود و یا همه ساله در فصل زراعی در محل سکونت داشته باشد0

11-بیع شرط- نوعی از معامله است که در آن شروطی مورد توافق متعاملین قرار میگیرد0

12-صاحب نسق - افرادیکه بر اثر اجرای قوانین اراضی مربوط به قبل از انقلاب ،زمین به آنها واگذار شده است 0

13-متصرف - کسی است که اراضی کشت موقت را در اختیار داشته و شخصا به کشت و زرع مشغول میباشد0


+ نوشته شده در18 / 08 / 1397ساعت 21:13توسط GIS&RS | | تعداد بازدید : 18

مطالب قبلی

» دریافت رایگان ارزدیجتال ملی
» ‌قانون مربوط به اصلاحات اراضي ‌مصوب 24 اسفند ماه 1338 ‌فصل اول - تعاریف
» کسب درامد از اولین سایت ارز دیجیتالی ایرانی
» نقشه های GIS حوزه آبخیز رودخانه شاهرود چای
» نقشه های GIS حوزه آبخیز رودخانه گلپایگان
» پایان نامه مدل‌سازی حوادث بحرانی مترو شهر تبریز در محیط GIS مطالعه موردی: خط 1 مترو
» کتاب سنجش از دور حرارتی
» مدل های رقومی ارتفاع 12.5 متری
» رنگ خاک
» آبخيزداري 2
» اهمیت زهکشی و استفاده بهینه از
» اشکال فرسایش بادی
» پدیده جهانگرمایی
» Thermal Remote Sensing in Land Surface Processes
» دانلود نرم افزار آرک هیدرو ArcHydroTools
» دانلود رایگان فیلم آموزشی سنحش از دور دکتر ولیزاده
» دانلود نقشه GIS کاربری اراضی، کیفیت مصالح، تراکم ساخت، مساحت قطعات شهر بجنورد
» دانلود دفترچه سوالات آزمون دکتری سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافیایی
» منابع آزمون دکتری سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافیایی
» مقطع دکتری رشته سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی
» سنجش از دور راداری
» از کدام تصاویر ماهواره ای می توان DEM استخراج کرد؟
» مقایسه تصاویر لندست ۸ و ۷
» تفاوت DEM، DTM، DSM چیست؟
» مدل رقومی زمین (DTM) چیست؟
» سنجش از دور حرارتی
» کاربرد های سنجش از دور

صفحات وبلاگ

جلوگیری از کپی کردن مطالب